{...Nadat ze de auto hadden geparkeerd was de forse wandeling naar de Ormel de volgende ochtend tegengevallen. Een opfladderende houtsnip had als enige

verrassing hun pad gekruist. De honden lieten de vossenholen en verlaten dassenburchten langs de holle weg ongemoeid.

Het familie-huis van de Corday’s lag er meer verwaarloosd bij dan ooit. Een motregen belemmerde het uitzicht over de vallei richting Argentan. Tot overmaat van ramp bleek het cafeetje dicht.

Connie deed haar best de moed erin te houden. Na voor haar doen lang stil te zijn geweest excuseerde ze zich slecht te hebben geslapen.

‘ Kun je nagaan. Sils Maria speelde door m’n hoofd. De heer mag weten waarom.

Weet je nog Jaap, die schitterende wandeling langs het meer en ons bezoek aan dat sombere Nietzsche-Haus? De gemoedstoestand van Nietzsche was bijna tastbaar in mijn droom. Griezelig hoor. Die druilerigheid hier heeft er wat van. Het schijnt bij mijn stemming te horen. Waarom grijpen die dingen zo in elkaar? Het deprimeert me. Niks voor mij.’

Jaap kon zich alleen nog vaag iets van Sils herinneren. Hij moest  toen een jaar

of vijftien zijn geweest schatte hij. En had Connie had voor haar doen in die vakantie net als nu nogal afwezig gedaan? Geen aandacht aan besteden. Verse koffie stimuleerde de dadendrang. Er viel in en rond het vakantiehuis heel wat te beredderen. Verder rommelen aan de colombage-delen van het bijgebouw stond op het programma. Het dak moest gerepareerd, de schoorsteen opgemetseld en de berging uitgemest. Het was de bedoeling van Jaap en Johan dat er een gîte met een inpandige garage voor in de plaats zou komen. Die week nog zouden ze ermee beginnen met de hulp van Pierre Louis, een lokale boer, die met z’n trekker het grove sloopwerk voor z’n rekening nam. Hier viel voor hem tenminste nog wat te verdienen. Pierre had gewaarschuwd dat je bij het graafwerk moest uitkijken. Je kwam soms de meest merkwaardige dingen tegen die aan het turbulente verleden van de streek herinnerden. Zo hadden ze eerder onder een dikke koek van puin en schapenmest resten van uniformen gevonden en hulzen. Navraag bij oudere dorpelingen had de bevestiging opgeleverd dat zich tegen het einde van de oorlog  verdwaalde Duitse sluipschutters in de boerderijresten hadden verscholen. Sommigen zouden hun gevechtskleding op tijd hebben verruild voor gestolen overalls, en waren gedeserteerd. Anderen hadden zich dood gevochten en waren direct ter plekke in de toch al omgewoelde aarde begraven. Piëteit had grenzen. Verzamelwoede niet: Connie had twee gevonden koperen hulzen netjes opgepoetst en op de ombouw van de open haard gezet. Rondom het slaghoedje was PDP 26.9.16 gestanst. De ‘grote oorlog’ is alomtegenwoordig in Frankrijk.

‘Ik heb nog eens over een naam voor het gastenverblijf zitten te dubben. Alles moet een titel hebben, anders stelt het niets voor. Mind you. We hebben het er ooit over gehad om er ‘Beau val’ op te kladderen. Maar dat klinkt in ’t Nederlands zo verkrot.Vinden jullie het een idee als we ‘m ‘De Kolonel’ dopen?’ Johan’s idee. Balorig had hij eraan toegevoegd dat het dan niet alleen om een zekere verhevenheid zou gaan.‘Het zou goed kunnen passen bij de jongste geschiedenis. De vorige eigenaar was toch een oud-kolonel die nog onder De Gaulle heeft gevochten?

Een eerbetoon lijkt me op z’n plaats. Dat zal ook de geiten en schapen overrulen

die hem hier zijn definitieve hartaanval bezorgden met hun viespeukerij.’ Hij

suggereerde dat er voor Connie misschien nóg een passende aanleiding voor

die benaming kon zijn. ‘Mam heeft wel eens verteld dat jij in mei vijf-en-veertig

als een soort mascotte diende voor een hoge pief uit het Canadese bezettingsleger. Sorry; bevrijdingsleger natuurlijk. En dat je het verdrietig vond

dat hij acuut werd overgeplaatst. Een aan hem herinnerend optrekje is heel wat

verheffender dan al die lage uitwijdingen over het kesen van Treesen met

Canadezen toendertijd.’

Johan schrok zelf van de grofheid van zijn associatie...}

{...Eerder dan hij had durven hopen kwam hij haar op een verloren zaterdagmiddag in Vleuten

bij de kruidenier tegen. Ze hadden elkaar onderzoekend aangekeken. Zij herkenden het

volgende moment elkaar’s vage profiel ‘uit duizenden’.

‘Rika’ was het gesprek aarzelend begonnen. Alois had bevestigd dat hij haar wel eens in een passerende trein had zien zitten. Ze lachten beiden opgelucht. Annie - zo heette

ze in werkelijkheid - had niet in de tegemoetkomende ramptrein gezeten. Ze had

hem die ochtend niet gezien en realiseerde zich dat pas toen ze over het ongeluk hoorde.

Ze was, zei ze, er inderdaad ongerust over geweest. Ze vond dat eigenlijk belachelijk,

zei ze eerlijk. Alois was het daarmee eens en vertelde dat hij er met wat schrammen en

een hoofdwond vanaf was gekomen.

Annie legde bij gebrek aan een beter onderwerp uit dat ze meestal ‘s middags van Breukelen naar Woerden treinde om haar gebrekkige moeder te helpen. Zij kwam dan de volgende ochtend vroeg terug naar haar woonplaats om haar werk in de Katholieke  wijkverpleging op te pikken.

‘Zo gaat mijn dagelijkse kringetje rond. Saai niet?’ daagde ze Alois uit. Maar hij ging er niet op in.

Ze zochten een hoekje op in een café, waar Alois een fractie prijsgaf van zijn passie voor de lokale geschiedenis. Ze knikte begrijpend en belangstellend.

Voegde eraan toe dat zij ook in de historie van de streek was geïnteresseerd.

Ze verdiepte zich in de stijlvolle bellettrie van Belle van Zuylen.

Alois gruwde inwendig. Haar op haar tanden en

het hart op de tong. Dat riekte naar De Haar,

de verkeerde kant. Wegwezen dus...}